سریع ایران توافق آمریکا ایرانی وزیر امور خارجه

سریع: ایران توافق آمریکا ایرانی وزیر امور خارجه وزیر خارجه کشور خبر سیاسی

گت بلاگز اخبار گوناگون اختراعات و نوآوری‌های شگفت انگیز وایکینگ‌ها

امروزه وایکینگ ها را به عنوان مهاجمان وحشی می شناسیم که همه چیز را غارت و چپاول می کردند و می سوزاندند. آن ها دشمن های قدرتمندی بودند که نه تنها قربانیان را قتل

اختراعات و نوآوری‌های شگفت انگیز وایکینگ‌ها

اختراعات و نوآوری های شگفت انگیز وایکینگ ها

عبارات مهم : خورشید

امروزه وایکینگ ها را به عنوان مهاجمان وحشی می شناسیم که همه چیز را غارت و چپاول می کردند و می سوزاندند. آن ها دشمن های قدرتمندی بودند که نه تنها قربانیان را قتل و غارت می کردند بلکه به بازماندگان تجاوز می کردند و آن ها را به بردگی می گرفتند. ولی وایکینگ ها مهندسان فوق العاده ای هم بودند. اختراعات و نوآوری های آن ها در زمینه جنگ، تجارت و سایر فعالیت ها به آن ها کمک می کرد و اجازه می داد در سراسر اقیانوس، دریا و رودخانه ها سفر کنند.

اختراعات و نوآوری‌های شگفت انگیز وایکینگ‌ها

اگرچه بسیاری از شگفتی های تکنولوژیکی آن ها مربوط به جنگ بود، بعضی از آن ها هم باعث تحول سفرهای دریایی و مسیریابی شد. بعضی دیگر هم جهت سفرهای شخصی و نظامی بافایده بود. هریک از این ۱۰ اختراع و نوآوری شگفت انگیز وایکینگ ها، ماهیت واقعی نروژی ها و توانایی آن ها در جنگ، شیوه های غارتگری و دریانوردی جسورانه آن ها را نشان می دهد. آن ها جنبه فراموش شده است یا نادیده گرفته شده است شخصیت های اسکاندیناوی قرون وسطی را نشان می دهند.

تبر جنگی

تبرهای جنگی وایکینگ ها در ابتدا همان تبرهای راحت ای بود که جهت خرد کردن چوب استفاده می شد، این ابزار طی سال ها اصلاح و به یک تبر جنگی منحصربفرد در میان جنگجویان قرون وسطی تبدیل شد. تیغه تبر بزرگتر و پهن تر شد و یک قلاب به انتهای پایینی تیغه اضافه شد. آن ها با این قلاب می توانستند دشمن را از پا یا لبه سپر گرفتار کنند. دسته تبر بزرگتر شد که به وایکینگ ها اجازه می داد از فاصله دورتری به دشمنانشان ضربه بزنند.

امروزه وایکینگ ها را به عنوان مهاجمان وحشی می شناسیم که همه چیز را غارت و چپاول می کردند و می سوزاندند. آن ها دشمن های قدرتمندی بودند که نه تنها قربانیان را قتل

تبرهای جنگی تعادل خوبی داشتند و استفاده از آن ها جهت ایجاد زخم یا فوت و میر ساده بود. اگرچه بعضی داستان های وایکینگ ها مشمول بر صحنه هایی می شود که در آن تبر ها به عنوان سلاح پرتابی استفاده می شد، ولی به ندرت چنین تکنیکی استفاده می شد.

شانه

بیشتر اختراعات و نوآوری های وایکینگ ها مربوط به جنگ بود و در حملاتشان استفاده می شد و در زمینه کشتی سازی، کمپینگ و مبارزه بود. به رغم علاقه شدید آن ها به جنگاوری به نظر می رسد که وایکینگ ها نسبت به ظاهر خود مغرور بودند. هنگامی که آن ها به دنبال غارتگری می رفتند شانه هایی به همراه داشتند که از شاخ گوزن شمالی ساخته بودند.

اختراعات و نوآوری‌های شگفت انگیز وایکینگ‌ها

ممکن است فکر کنید این شانه ها اشیای بی مصرفی بوده اند، ولی در بعضی موارد بسیار قشنگ و فوق العاده مهندسی شده است بودند. این شانه ها از همان ماده ای ساخته می شدند که ابزارهای تخصصی مثل اره و سوهان ساخته می شدند.

امروزه وایکینگ ها را به عنوان مهاجمان وحشی می شناسیم که همه چیز را غارت و چپاول می کردند و می سوزاندند. آن ها دشمن های قدرتمندی بودند که نه تنها قربانیان را قتل

ظاهر یکی از جنبه های مهم هویت وایکینگ ها بود. آن ها به آراستگی خود بسیار توجه می کردند و شانه هایی در کنار چاقو و شمشیر روی کمربندشان داشتند. بعد از پیروزی نورمن ها در قرن یازدهم، شانه سازی در انگلستان از بین رفت. این ممکن استبه علت گرانی شاخ گوزن باشد. ولی در سوئد شانه ها از نروژ وارد شده است و خریده و استفاده می شدند.

ته تیر

طراحی های رومی و سلتی اساس کشتی های اولیه وایکینگ ها بودند. این کشتی ها پارویی بودند و احتمال واژگونی آن ها در آب های متلاطم زیاد بود. هم چنین آن ها کند بودند بنابراین سفر ها معمولا کوتاه و در امتداد ساحل بودند.

اختراعات و نوآوری‌های شگفت انگیز وایکینگ‌ها

در قرن هشتم، اختراع وایکینگ ها کشتی سازی و سفرهای دریایی را متحول کرد. ته تیر (تیر چوبی که همچون ستون فقرات در امتداد ته کشتی واقع شده است است و یک سر تخته های بدنه به آن وصل است) کشتی های وایکینگ ها را پایدار می کرد و پایه ای جهت پشتیانی از دکل شد. هم چنین به جای اینکه کشتی به نیروی پاروزنان متکی باشد، یک بادبان بزرگ که گاهی به ۲۴۵ متر هم می رسید به عنوان یک نیروی محرکه مهم به کشتی اضافه شد.

با این تیر وایکینگ ها دیگر مجبور نبودند در فواصل کوتاه و نزدیک به ساحل سفر کنند و می توانستند غذا، چوب و حیوانات را با خود به سفرهای ۶۴۰۰ کیلومتری در اقیانوس اطلس ببرند.

درازکشتی

یکی از شگفتی های مهندسی وایکینگ ها، درازکشتی بود که در دنیا قرون وسطی بی نظیر بود. وایکینگ ها به لطف طراحی مقاوم و انعطاف پذیر کشتی ها و توانایی سفر در بسیاری جهات باتوجه به باد، از ماجراجویی در جنگ، تجارت و اکتشاف لذت می بردند.

دکتر ویلیام شرت که کارشناس تاریخ و فرهنگ وایکینگ هاست، خاطر نشان می کند که طراحی این کشتی ها به آن ها اجازه می داد در آب های کم عمق حرکت کنند؛ بنابراین می توانستند در رودخانه یا جاهایی که هیچکس انتظار نداشت با کشتی سفر کنند. وایکینگ ها از منزل های خود در اسکاندیناوی تا مسافت های دوری که از غرب به نیوفاندلند و از شرق به روسیه و از جنوب به ترکیه می رسید، سفر می کردند.

هم چنین درازکشتی ها با استفاده از تیرهایی که به مقاومت کشتی در برابر باد کمک می کرد، می توانستند با بادهای متغیر عوض کردن جهت دهند و توانایی مانور زیادی داشته باشند. علی رغم کشتی های دیگر در آن زمان، کشتی های وایکینگ ها بسیار انعطاف پذیر بود. آن ها با میخ محکم به هم وصل نشده بودند بنابراین به جای اینکه در برابر نیروی امواج مقاومت کنند و بشکنند، همراه با آن ها خم می شدند. انعطاف پذیری کشتی های آن ها یکی دیگر از شاخصه هایی بود که به وایکینگ ها امکان می داد در آب های آزاد و روی امواج متلاطم حرکت کنند.

قطب نمای مغناطیسی

وایکینگ ها با استفاده از موادمعدنی مغناطیسی که در اسکاندیناوی فراوان هست، یکی از نخستین قطب نماهای مغناطیسی را اختراع کردند. چینی ها تنها فرهنگی بودند که چنین قطب نمایی را و احتمالا سریعتر از وایکینگ ها اختراع کرده بودند. تنها زمانی که سایر اروپایی ها شروع به تجارت با چین کردند توانستند قطب نماهای مغناطیسی را از چینی ها به دست آورند.

وایکینگ ها به مدت ۵۰۰ سال این ابزار را به تنهایی در میان اروپایی ها داشتند و آن را مخفی نگه داشتند. آن ها با استفاده از قطب نما توانستند باوجود گاه به گاه مه غلیظ روی اقیانوس اطلس سفر کنند. نه وایکینگ ها و نه زیاد ملوان های قرون وسطایی نمی توانستند طول جغرافیایی را به درستی تعیین کنند، ولی وایکینگ ها در محاسبه عرض جغرافیایی مهارت داشتند. آن ها می دانستند که خورشید هنگام طلوع، شرق و هنگام غروب غرب را نشان می دهد. هم چنین می دانستند که هنگام ظهر خورشید به سمت جنوب و در ماه هایی که خورشید زیر خط افق غروب نمی کند، موقعیت خورشید نیمه شب به سمت شمال هست. این دانش به آن ها اجازه داد قطب نمای مغناطیسی خود را در مسیریابی به کار بگیرند.

سپر

سپر وایکینگ ها شبیه سایر سپرهای قرون وسطی نبود. آن ها ۷۵ – ۹۰ سانتیمتر بودند. جهت دفاع در جنگ استفاده می شدند و همچنین وایکینگ ها را از باد و امواج در سفرهای دریاییشان حفظ می کردند. این سپرهای تخت از ۷ یا ۸ تخته صنوبر، توسکا یا سپیدار تشکیل شده است بودند. این چوب ها سبک و انعطاف پذیر بودند. به جای اینکه مستقیما به هم وصل شوند، با سایر قسمت ها مثل دسته و پوشش چرمی به هم وصل می شدند. هم چنین ممکن است وایکینگ ها آن را با چسب هم وصل می کردند.

چوب نازک و انعطاف پذیر سپر ها باعث می شد در اثر ضربه سلاح دشمن از هم جدا نشود. نازکی چوب نیروی ضربه را جذب می کرد در حالی که الیاف انعطاف پذیر چوب باعث می شد تیغه شمشیر در سپر چوبی گیر کند و به ضربه گیری کمک می کرد. جنگجویان وایکینگ به ردیف می ایستادند و سپرهایشان را در کنار هم قرار می دادند تا یک دیوار دفاعی ایجاد کنند که مانع پرتابه ها و نفوذ دشمن شوند.

اسکی غربی

وقتی وایکینگ ها در حال غارت، چپاول، تجاوز و کشتار نبودند از اسکی لذت می بردند. هرچند احتمالا روس ها و چینی ها اسکی را قبل از وایکینگ ها اختراع کرده اند، ولی اسکاندیناوی های باستان اسکی غربی را معرفی کردند. شکارچیان، کشاورزان و جنگجویان اسکاندیناوی در قرون وسطی، اغلب از اسکی استفاده می کردند.

در نروژ سربازان قرن هجدهم در مسابقه های اسکی شرکت می کردند. در دهه ۱۷۰۰ سربازان سوئیسی هم اسکی را یاد می گرفتند و مسابقه می کردند. ین مناسبت ها از سنت اسکی کردن وایکینگ ها جهت تفریح و حمل و نقل الهام گرفته شده است بود. حتی بر اساس تصاویرسازی از اسکادی (الهه شکار با کمان، اسکی، زمستان و کوه) و اولر (خدای کفش برفی، شکار، کمان و سپر) خدایان شمالی هم اسکی می کردند با کفش های برفی راه می رفتند.

قطب نمای خورشیدی

قطب نمای خورشیدی وایکینگ ها ساده، ولی یک دستگاه جهت یابی هوشمندانه بود که به آن ها اجازه می داد در فواصل طولانی سفر کنند. قطب نمای خورشیدی از یک درجه و شاخص تشکیل شده است بود که در یک سوراخ در مرکز یک صفحه سنگی یا چوبی مدور قرار داشتند که تخته سایه آفتاب نامیده می شد. این تخته افقی نگه داشته می شد به طور که شاخص عمودی بایستد.

سایه شاخص روی تخته می افتاد. موقعیت آن نشان گذاری می شد و این فرآیند در همه ساعات طلوع تا غروب تکرار می شد. خطی که این نقاط را به هم متصل می کرد یک منحنی هایپربولیک می ساخت. وایکینگ ها در مسیریابی مجبور بودند در وقت های متفاوت سال تغییرات ارتفاع خورشید را عوض کنند. جهت جلوگیری از اثرات حرکت کشتی، قطب نما در یک ظرف آب روی عرشه کشتی شناور بود.

سنگ خورشید

یک کریستال کلسیت در میان ویرانه های کشتی جنگی الیزابت پیدا شد. این کشتی در سال ۱۵۹۲ در جزایر کانال غرق شده است بود. محل کریستال نشان می دهد که احتمالا از آن به عنوان دستگاه مسیریابی استفاده می شده است هست. اگرچه هیچ کریستال کلسیت کاملی در سایت وایکینگ ها یافت نشده، ولی قطعه ای از آن اخیرا پیدا شده است هست. این دو کشف با هم نخستین شاهدی است که نشان می دهد ممکن است سنگ خورشید افسانه ای وایکینگ ها واقعا وجود داشته باشد.

باتوجه به شکل آن، این کریستال با خم کردن و پلاریزه کردن نور خورشید تصویر را دوبرابر می کند. با نگه داشتن سنگ خورشید به طوری که تصویرهای ادغام شود، یک ناوبر می تواند جهت غرب به شرق را حتی در مه غلیظ و هوای ابری یا بعد از غروب آفتاب مشخص کند. وایکینگ ها با تکیه بر سنگ خورشید در این شرایط که مانع استفاده از قطب نمای خورشیدی می شد، می توانستند مسیر خود را پیدا کنند. ولی در روز آفتابی بعد، می توانستند از قطب نمای خورشیدی استفاده کنند و مسیر خود را اصلاح کنند. با استفاده از این ابزار ها که مکمل یکدیگر بودند، وایکینگ ها در هر شرایط آب و هوایی می توانستند به دریانوردی خود ادامه دهند.

چادر

چادر وایکینگ ها ساده، کاربردی و هوشمندانه بود. اسکلت چادر در یک کشتی مدفون قرن نهمی در نروژ کشف شد. انتهای یک جفت تیر ضربدری در دو طرف یک قاب مربع چوبی روی کف قرار می گیرد. سپس یک تیر در بالای دو جفت تیر ضربدری قرار می گیرد. بعد یک قطعه مستطیلی به طول ۵ متر و عرض ۴ متر روی این سازه چوبی افتاده و گوشه های آن به دو طرف پلتفرم گره می خورد. این چادر با ۳ متر ارتفاع می تواند در عرض چند دقیقه برپا شود و جهت ساکنانش یک پناهگاه خشک با کف چوبی فراهم می کند. حتی چهار سر کنده کاری شده است اژد ها جهت تزئین در بالای تیر ها قرار می گیرد که هر جفت از آن ها سرشان به یک طرف است.

برترین ها

واژه های کلیدی: خورشید | سفرهای | خورشید | استفاده | اخبار گوناگون

اختراعات و نوآوری‌های شگفت انگیز وایکینگ‌ها

اختراعات و نوآوری‌های شگفت انگیز وایکینگ‌ها

دانلود


دانلود فایل ها

نویسنده : blogzz